• <
    novagaliza@hotmail.com


    A farsa de "Galicia Bilingüe" Os "nom nacionalistas" Vivamos como Galegos! Galiza nom se vende! Esta web apoia a iniciativa dum domínio galego próprio (.gal) na Internet Apoiamos a Isaac Díaz Pardo

    09 Agosto 2009

    "As novas classes médias som gente do rural, despegados do galeguismo e do rural. Rejeitam a sua origem, o galego. Estám a gusto na mediocridade"

    Unhas das voces máis autorizadas –por coñecemento e convencemento– da política galega non pertence a ningún partido e leva trinta anos vivindo en Madrid. Trátase de Fermín Bouza Álvarez (Compostela, 1946), catedrático de socioloxía na Universidad Complutense, destino que non lle priva de ser un atento observador da realidade galega, para a que defende un discurso galeguista, de esquerdas e optimista que non sempre coincide cos establecidos e que plasma na rede por medio do seu blog (votoconbotas.trincheradigital.com) moi influínte en elites progresistas galegas e estatais.

    Pasados seis meses dende o inicio da campaña electoral do 1-M que acabou co regreso do PP á Xunta, mantén as súas análises sobre o ocorrido?

    Manteño. A campaña da esquerda, especialmente a do PSdeG, foi un desastre e o bipartito perdeu as eleccións pola esquerda. Iso quere dicir que temas que agora parecen moi determinantes, como a lingua, non o foron. Cando falo de política me podo trabucar máis, pero nisto falo de números e é máis difícil que me equivoque.

    Cales foron eses fatais erros de campaña por parte do bipartito?

    Un nunca pode enganarse a si mesmo. O bipartito, polas dúas bandas, nunca pensou que estaba perdendo voto, nunca valorou ese dato, que existía, paseniño, pero perdía apoio e a medida que se achegaba a cita era menos voto, o que determina o clima de campaña. Nun contexto así, non se pode facer unha campaña triunfalista, senón moi racionalista. E cal foi o lema dos socialistas? “O Presidente”. Esa é máxima provocación que se lle pode facer a un electorado e acelerou a perda pola parte da esquerda, que se ve claramente no preelectoral e no postelectoral. A derrota do bipartito vén pola esquerda, por non coidar o seu electorado. O tema de Reganosa foi importante, fixo moito dano na comarca de Ferrol, onde houbo unha perda significativa. Eu din unha conferencia tras as eleccións alí e falei con moita xente e eles, a maioría de esquerda que se abstivera, fixéronme ver que o de Reganosa foi decisivo. Acusouno especialmente o Bloque, que recibía os votos clásicos de Esquerda Unida e perdeunos.

    Di que a campaña da esquerda foi mala, como foi a do PP?

    A campaña do PP foi killer, pensada para gañar. O PP só tiña a esperanza da campaña. Sabía que os datos non eran positivos malia que estaban crecendo e que a campaña era decisiva e fixo o mellor posible, que é remarcar as contradicións do adversario. Explotou dúas cousas de grande e rápido impacto e que ademais non necesitaban fundamentación. Periódicos como La Voz de Galicia ou ABC fixeron o que se chama un bucle informativo, dixeron que Touriño é un corrupto polos coches e o mesmo co de que Quintana foi cun empresario deixando caer cousas que ninguén pode demostrar e que permiten inventar. E ese bucle comunicativo apórtalle ao PP a desmoralización que necesitaba pola parte de certa esquerda, que é moi sensible. O PP acertou moi ben metendo estas dúas cuñas, que son dúas mentiras inmensas, das que non se arrepentirán nunca porque gañaron as eleccións e na súa moral todo vale se hai triunfo.

    Esa alianza entre algúns medios e o PP foi simple coincidencia ideolóxica ou unha estratexia conxunta e consciente?

    Non hai nada inconsciente. Seguro que hai un consulting do PP que traballa todo, que busca, atopa calquera cousa e di: “vamos por aquí y con estos”. Eles sabían que estaban ante falsidades, pero úsanas igual porque saben que poden facer dano no adversario.

    O actual líder do PSdeG defende que o electorado quixo darlles unha colleja pero pasouse de freada e agora boa parte está arrepentido.

    Houbo aí, por erro da imaxe do bipartito, un problema porque se había certo declive non se pode facer unha campaña triunfalista. Fixéronlle ver aos seus que os podían castigar sen consecuencias, que é o quere o noventa por cento dos que queren castigar. Estes notaron que podían facelo porque aínda así gañarían. Eu puiden comprobar en certos abstencionistas, sobre todo da zona de Ferrol, que non querían que perdese o bipartito. Pensaron, se ides arrollar como dicides, pois que non sexa co meu voto que teño un forte cabreo co de Reganosa, por exemplo. Aquilo que dicían as enquisas de que estaban dous ou tres escanos por riba non era certo, estaban no bordo do abismo.

    Falaba antes de enquisas. Porque se equivocan tanto?

    Non fallan tanto, pero en territorios como este onde péganse tanto os votos é moi difícil. Non fallan, as enquisas dan a pista. Que pista daban? Que o bipartito gañaba, tería que ter gañado, pero por non moito. A situación era que estaba moi competido, pero eles quedaron co de que gañaban e deixaron fóra a outra lectura, que era que estaba moi xusto. Non valoraron ben ese feito e deixaron que os abstencionistas se relaxaran. E chegou a derrota, que para Galicia é unha inmensa catástrofe e estámolo a ver, xa atacan o galego, volven deixar construír na costa, tiran para atrás o eólico... Temos unha dereita que vai a por todas, a facer cartos e logo ir vivir a La Moraleja.

    Cre que o PP de Feijóo ten un proxecto político?

    O único proxecto que tivo a dereita en Galicia foi o de Fraga. El era un tipo de dereita clásica populista, moi pegado ao franquismo pero despegándose. Pero iso morreu con Fraga e con Cuíña. Agora entramos nun novo tipo de xente. Non son nin os do birrete nin os da boina de antes. Son as novas clases medias, os heroes do noso tempo. Son xente do rural que dende hai medio século están emigrando ás cidades, tamén en Galicia, e conforman un tipo novo, non son populares, están despegados do rural, do galeguismo e da ilustración burguesa. Rexeitan a súa orixe, o galego, por exemplo. Están a gusto na mediocridade e na explotación ao máximo de todo o que leve a un beneficio inmediato. Estas novas clases medias son de curto prazo e están marcando a pauta. Feijóo é nova clase media e como el moitos dos habitantes urbanos de Galicia.

    Falaba de populismo referíndose a Fraga. Necesita a esquerda en Galicia unha dose de populismo?

    Si. O populismo ten unha parte necesaria. A xente ten que ver que es como eles, que falas como eles. Que non es un señorito ilustrado que está aí soltando unha prédica como o párroco na igrexa. Facer sentir proximidade é positivo, a xente ve a política como algo moi alleo. Se a esquerda recupera a proximidade non terá problemas para gañar as eleccións. De feito, a dereita afastou da esquerda á súa propia xente cos temas de campaña, dicindo algo así como “mira, son como nós, gústanlle os audis e os empresarios”.

    Semella ter fe en que a esquerda pode volver ao poder.

    O importante despois dunhas eleccións é quen gaña a mensaxe que se dá. Quen vai gañar? O que ten a prensa, que adoita ser de dereitas. E a súa prensa, encabezada por La Voz de Galicia, manda a mensaxe de que a derrota foi brutal para o bipartito, que a lingua foi fundamental nesa derrota, todo iso é unha absoluta mentira. Pero coloca a mensaxe que lle chega tamén á esquerda, que ás veces semella medio parva. Os que vimos de fóra vémolo. Como é posible que a esquerda de Galicia asuma a mensaxe que envía La Voz de Galicia e a outra prensa de dereitas? A propia esquerda encárgase de aceptar que foi unha grandísima derrota e eu cánsome de lembrar que gañou en votos. Gañou en votos e a pouco que fagan as cousas ben poden volver gañar a todos os niveis en catro anos, porque a estrutura social de Galicia está moito próxima ao bipartito que ao PP. Se mantés a fidelidade da base electoral podes gañar. As clases medias urbanas déronlle a vitoria ao bipartito nas cidades, creo que só faltou Santiago e por pouco. As clases medias urbanas cren no bipartito, poden manter ese poder. Non é certo que non teñan ese apoio. A metade das cidades é súa, como boa parte do segmento rural. Pódese facer autocrítica igual, pero non trabucar á xente cos datos. Os datos son que gañamos e que hai unha estrutura social moi sólida incluso nos peores momentos. Non foi unha grande vitoria da dereita, non é certo.

    Non se adoita escoitar iso nos últimos meses...

    O electorado foi sensible ao feito polo bipartito, xa que agás esas decenas de miles que están descontentos pola esquerda e que acaban sendo decisivos, o resto mantivo a súa fidelidade co bipartito. Non perde máis que os que digo, non foi un abandono masivo. A dereita gaña por escanos, non en votos, e por pouco. O bipartito non perde en xeral voto, só ese que leva á derrota.

    Cre que a recomposición de PSOE e BNG vai ben encamiñada para gañar en 2013?

    O BNG está asistindo a un proceso grave, e a unha autocrítica un tanto forzada. Leva perdendo votos varios anos. Fáltalle moito por recompoñer porque coido que aínda non o fixo de todo. Pero dubido moito que outra posible perda de apoios do Bloque volva ir á abstención. Se o Bloque non endereza, ese voto debe ir para o PSdeG, á abstención nunca. Para iso o PSdeG terá que ser tamén moito máis atractivo, moito máis catalán no senso de parecerse ao PSC, máis pegado a Galicia, máis rico a nivel intelectual, que non faga pirulas querendo ir de copas co PP, que estea máis próximo ao galeguismo. Entre Bloque e PSdeG deberían facer un punto de suma cero, onde se perde votos un teñan que ir ao outro. Pero que non xeren abstención, porque ningún galeguista progresista pode estar nela.

    www.xornal.com/artigo/2009/08/09/politica/fermin-bouza

    21 Julho 2009

    25 de Julho, Dia da Pátria: manifestaçom de Causa Galiza pela soberania nacional

    Causa Galiza convoca o Dia da Pátria de 2009 sob a legenda "Contra a crise do capital, soberania nacional", com umha manifestaçom com saída às 13:00 horas do 25 de Julho da Alameda de Compostela. A plataforma soberanista celebrará também a jornada com um jantar popular e um programa de actividades culturais, desportivas e políticas no parque de Belvis.

    Causa Galiza apresentou esta manhá no local social A Gentalha do Pichel os actos do Dia da Pátria galega para o vindouro 25 de Julho. Pedro Alonso, porta-voz da plataforma, detalhou os actos com que se celebrará a data, que este ano somam à já tradicional manifestaçom a realizaçom dum jantar e actividades ao longo de toda a tarde no parque de Belvis. Com Alonso estivérom outros membros da Portavozia da Causa Galiza e representantes das seis correntes políticas que a integram (Corrente Vermella, Espaço Irmandinho, Frente Popular Galega, Movemento pola Base, Nós-Unidade Popular e Partido Comunista do Povo Galego), assim como de diversos colectivos e locais sociais.

    O Dia da Pátria 2009 é a terceira convocatória consecutiva organizada por esta plataforma sócio-política na data assinalada, reunindo trás de si todas as forças políticas e sociais soberanistas numha dinámica de acçom conjunta para exigir a superaçom do actual quadro constitucional e autonómico e reclamar o reconhecimento e o exercício do direito de Autodeterminaçom por parte do Povo Galego. Nesta ocasiom, a marcha reivindicativa sairá às 13:00 h. da Alameda compostelana com a legenda Contra a crise do capital, soberania nacional. Alonso informou de que a encarregada de ler o manifesto vai ser "umha pessoa destacada polo seu trabalho no ámbito sindical e nomeadamente na defesa dos direitos daspessoas migrantes: Laura Bugallo, quem ademais há dous meses passou por uns maus momentos pessoais, precissamente polo seu compromisso sincero".

    Ao remate, como principal novidade, ademais do tradicional jantar popular realizarám-se numerosas actividades no parque de Belvis, incluindo palestras, apresentaçons de livros, jogos populares, actuaçons musicais, projecçons, expossiçons e actividades para crianças.Neste ano, o Dia da Pátria enquadra-se num contexto especial concreto, o da grave crise sócio-económica capitalista que atenaza a nossa sociedade e provoca o aumento do desemprego, a temporalidade e a precarizaçom, o encerramento de empresas e a aplicaçom de EREs, muitos deles sem justificaçom, a emigraçom de milhares de jovens galegas e galegos e o assalto generalizado aos direitos sociais.

    Assim, Pedro Alonso destacou que "é mais necessario do que nunca demandar o direito de autodeterminaçom, sobre todo neste contexto de crise", já que, na actual situaçom de dependência, Galiza está a jogar "umha partida com as maos atadas, e neste contexto sempre seremos de segunda".Da Causa Galiza valorizamos que o direito a decidir do Povo Galego sobre si próprio é umha ferramenta indispensável para fazer frente à crise do sistema capitalista e garantir o bem-estar da maioria social galega.



    www.causagaliza.org/
    www.anosaterra.org/nova/causa-galiza
    www.gznacion.com
    www.kaosenlared.net/noticia/causa-galiza
    www.europapress.es/galicia
    www.vieiros.com
    www.galicia-hoxe.com

    Etiquetas: , ,

    26 Junho 2009

    Carvalho Calero, uma vida a prol da língua (e) da Galiza

    No próximo ano de 2010 celébrase o primeiro centenario do nacemento e, a un tempo, tamén se choran os vinte anos do falecemento dese grande galego que foi don Ricardo Carvalho Calero.

    Co gallo dos referidos aniversarios, aumentan as voces que reclaman un Día das Letras para o autor de Ferrol-Vello, visto por moitos como a esencia do que puido ser e non foi para a nosa lingua, o máis forte elo de unión entre a Galiza e a lusofonía. Ao apagarse a súa chama, apagouse tamén un debate que volve a cobrar forza nos últimos tempos: Reintegracionismo si ou non?

    Cómpre dicir antes de máis nada, que falarmos do profesor ferrolán é falarmos do primeiro catedrático de Lingua e Literatura Galegas, do filólogo estudoso e comprometido, do renovador literario das nosas letras, do pai do reintegracionismo lingüístico galego e, aínda, do loitador infatigábel polas liberdades e dereitos da Galiza e as súas xentes. Vida tan produtiva ben merece unha explicación menos esquematizada. Vexamos pois.

    Carvalho naceu un 30 de outubro de 1910 no barrio de Ferrol-Vello, no seo dunha familia burguesa que vivía nunha casiña sita no número 51 da rúa de San Francisco, hoxe en proceso de recuperación logo de anos de total abandono.

    Os primeiros pasos académicos de Calero terán lugar nunha escola da rúa Madalena e no Sagrado Corazón de Jesús, dirixido por Manuel Comellas, un dos autores do noso Rexurdimento literario.

    Rematado o Bacharelato en 1926, matricúlase na universidade de Compostela, a única existente na altura. Calero sempre comprometido, sen lle importar o feito de estar en plena ditadura militar de Primo de Rivera, participará nos movementos de resistencia estudantil, chegando mesmo a ser presidente da Federación Universitaria Escolar (FUE), entidade de tipo sindical-escolar.

    No primeiro ano como universitario, en abril de 1927, ingresa no SEG (Seminario de Estudos Galegos) institución que tiña como finalidade o estudo e divulgación do patrimonio cultural galego e a formación de investigadores.

    Catro anos despois, rematados os estudos de Dereito, Calero publica na editora Nós de Ánxelo Casal, seu primeiro poemario en galego: Vieiros. Será nese mesmo ano, no que co-funde o Partido Galeguista do que será membro xunto a Castelao ou Alexandre Bóveda.

    Xa en 1936, en tempos de república, o pobo galego aproba maioritaria e soberanamente o plebiscito de Estatuto de Autonomía da Galiza. Porén, o 18 de xullo do mesmo ano prodúcese a sublevación militar contra o goberno lexítimo e progresista da Frente Popular. O enfrontamento armado dará paso a un réxime ditatorial fascista que durará corenta anos e ao que seguirá a restauración borbónica en que nos encontramos hoxe.

    O supra referido levantamento militar sorprenderá a Calero en Madrid, recentemente licenciado en Filosofía e Letras, onde tiña a intención de presentarse a concurso para catedrático de instituto. Solidario coa causa vermella, incorpórase logo como miliciano ao exército republicano chegando mesmo a ser elevado ao rango de Oficial.

    Terminada a guerra, en 1939, é detido, xulgado e condenado, ficando no cárcere até o ano 1941, en que baixo réxime de liberdade controlada, regresa a Ferrol para exercer como docente no ensino privado, xa que non lle permiten colexiarse.

    No ano que marcou a metade do pasado século, década coñecida popularmente na Galiza como “os anos da fame”, Calero trasládase a Lugo, onde exercerá como director do colexio Fingoi e onde continuará cunha extensa produción científico-literaria que terá continuidade durante toda a súa vida. Oito anos despois, o 17 de maio de 1958, incorporarase á Academia Gallega co discurso de ingreso: Contribuiçom ao estudo das fontes literárias de Rosalía.

    En 1972 consegue por concurso a primeira Cátedra de Lingüística e Literatura Galega na Universidade de Compostela, feito primordial e histórico para a dignificación da nosa cultura e da nosa lingua.

    Cinco anos despois, co pasamento de Sebastián Martínez Risco, Carvalho é proposto para o cargo de presidente da Real Academia Galega, que ficara libre, mais non acepta, coñecedor de que non era un candidato ben visto pola oficialidade.

    No último ano da década de 70 do pasado século, Calero fai parte da Comisión Lingüística da Xunta preautonómica que elabora unhas Normas Ortográficas do Idioma Galego, onde ficaba patente a división de pareceres entre as posturas “reintegracionistas” e “isolacionistas”. As referidas normas permitían certo número de solucións duplas que deberían dirimir tendo preferencia unhas sobre outras. Tres anos despois, un ano decisivo na nosa historia cultural como pobo e que marcou o camiño das nosas letras, as normas feitas en consenso foron anuladas unilateralmente para seren aprobadas, mediante decreto impositivo (o coñecido como Decreto Filgueira), as aínda hoxe vixentes Normas Ortográficas e Morfolóxicas do Idioma Galego (ILG-RAG), responsabilidade do asturiano Constantino García, catedrático de Lingua Española.

    Triunfou, forzosamente, a normativa non etimolóxica, non histórica e non científica, que supeditou a nosa escrita ás normas do español.

    Don Ricardo, categórico, foi consecuente con el propio até o fin dos seus días sen renegar da súa postura, e é que Calero, máximo defensor da tendencia reintegracionista, non dubidaba: “O Galego ou é galego-português, ou é galego-castelhano. Nom há outra alternativa”. É por todos sabido que ésta foi a razón pola que se viu (e se ve) afastado dos círculos culturais hexemónicos, pois o seu recoñecemento público podería abrir novamente un debate que, até ben pouco, estaba silenciado.

    A pesar do exposto, Calero foi nomeado membro ordinario da Academia das Ciências de Lisboa, membro de honra da Associaçom Galega da Língua (AGAL), da Asociación de Escritores en Lingua Galega (AELG), das Irmandades da Fala, e foi destacado coa categoría de Fillo Predilecto de Ferrol. Tres meses despois, un 25 de marzo de 1990 morría en Compostela, cidade na que pasou os últimos anos da súa vida.

    Literariamente, Carvalho Calero adicou unha vida enteira á dignificación da nosa lingua e da nosa cultura, tal que un lóstrego que enche de luz a escuridade da noite, sacando ao prelo obras de perentorio valor filolóxico como a História da Literatura Galega Contemporânea (1963) ou a Gramática elemental del gallego común (1966); os poemarios O silencio axionllado (1934) ou Saltério de Fingoi (1961), as novelas Gente da Barreira (1950) ou Scórpio (1987), e aínda diversas pezas de teatro, ensaios etc. que axudaron á creación da cultura de nós.

    Innegabelmente, a figura literaria que representa Calero supón un dos máis grandes vultos da nosa historia, porén, continúa á espera das homenaxes e recoñecementos que merece por parte das institucións públicas.

    O noso pobo ten un compromiso ético e moral para con Calero que debe ser saldado, por iso desde estas liñas, sumámonos á importante masa social e ás diversas asociacións e entidades que levan anos reivindicando seu nomeamento, sería un acto de xustiza do que todos deberíamos ser partícipes. Que a luz da súa chama continúe acesa: Eu apoio!

    http://mas.laopinioncoruna.es/suplementos/2009/06/20/carvalho-calero-unha-vida-a-prol-da-lingua-e-da-galiza/

    Militares espanhóis coroam com a bandeira espanhola o monte basco Gorbeia, numa nova provocaçom em Euskal Herria

    Militares espanhóis decidiram chantar duas bandeiras espanholas na cruz do Gorbeia, um dos montes com mais significaçom simbólica para o povo basco, numa manobra militar que recebeu o rejeitamento de muitos dos montanheiros que se topavam pela zona. A acçom, destinada a provocar, situa-se dentro do tradicional papel das forças de ocupaçom espanholas, sendo o braço armado do nacionalismo espanhol encarregado de impor a ideia e simbologia espanholas naquelas zonas onde estas som especialmente rejeitadas, assegurando assim o seu controlo.

    Um grande exemplo do ridiculismo militar espanhol foi a "conquista" do ilhote de Perejil, um pedaço de terra de apenas 500 metros de longo por 300 metros de largo e situado a 200 metros da costa africana de Marrocos. Nele também tiveram que chantar um bandeirolo espanhol para demonstrar a espanholidade do enclave, e em Euskal Herria têm a necessidade de fazer o mesmo, e recordar de passo aos autóctones, que qualquer dos seus direitos individuais e colectivos como povo, serám negados pola força das armas.

    Mas como potência de segunda fila, o Reino de España tem as suas limitaçons, e há outros enclaves nos que tem que chantar a "rojo y gualda" fora do límite dos mesmos como símbolo de impotência, como no caso de Gibraltar, onde a diplomacia espanhola leva décadas rogando-lhe ao Reino Unido que lhe ceda o rochedo, mas impedindo pola outra banda a justa reclamaçom de Olivença por parte portuguesa, posto que a diferença de Gibraltar, onde Espanha cedeu voluntariamente a soberania perpétua do Rochedo ao Reino Unido no Tratado de Utrecht de 1713, no caso de Olivença Espanha ocupou militarmente a praça-forte, no episódio conhecido como Guerra das Laranjas em 1801, aproveitando as invassons Napoleónicas.


    Mas a deste mês nom foi a única provocaçom que o exército espanhol tem produzido na Comunidade Autónoma Basca, já que o passado Setembro de 2006 foram realizadas umas práticas de para-quedismo na praia de Ereaga, na localidade biscainha de Getxo, onde se mostrara uma excessiva simbologia espanholista, como para-quedistas arrastando bandeiras espanholas em plena exibiçom.

    Na imagem de abaixo podemos ver a provocaçom que um militar espanhol realiza contra um grupo de cidadaos bascos que mostravam o seu rejeitamento ao exército espanhol.



    www.gara.net
    www.elpais.com
    La 'toma' del Gorbea - www.deia.com

    15 Junho 2009

    Palestra sobre o nacionalismo linguístico espanhol



    Etiquetas:

    11 Junho 2009

    Presidente da Comissão Galega do Acordo Ortográfico pede asilo a Portugal pela perseguição dos serviços secretos espanhóis

    O presidente da Comissão Galega do Acordo Ortográfico da Língua Portuguesa, José Luís Fontela, disse hoje à agência Lusa que pediu asilo político ao Governo português, como primeiro passo para pedir nacionalidade portuguesa.

    “Quero liberdade. Pedi asilo político para que não me tirem direitos, liberdades e garantias”, disse José Luís Fontela, advogado, poeta e escritor, acusando os serviços de informação espanhóis de “controle de correspondência” e “sequestro de livros”.

    Fontela, natural da Galiza, referiu que vive em Portugal “desde 1992”, primeiro em Viana do Castelo, depois em Valença, onde ainda tem residência oficial, e agora em Braga, onde quer continuar a viver.

    O pedido de asilo político, enviado por carta ao Conselho de Ministros, é o “primeiro passo” para pedir a nacionalidade portuguesa, mas José Luís Fontela aceita outro estatuto. “Se me derem estatuto de apátrida, fico contentíssimo”, salientou.

    O advogado e poeta afirmou que desde os nove anos que lhe chamam “separatista”, por ser republicano, tal como o seu pai, e defender o Português como língua oficial e nacional da Galiza. “Defendemos a língua portuguesa como língua oficial da Galiza. É uma linha cultural. Aqui não há nada de político”, frisou, afirmando-se “republicano, federalista, democrata e socialista”.

    José Luís Fontela referiu que enviou da Galiza vários livros de poemas, de linguística, de pintura e de escultura para pessoas de outros países, como a Alemanha e o Brasil, mas não chegaram ao destino. A seguir, fez o mesmo a partir de Portugal, e os livros chegaram, pelo que concluiu que os serviços de informação espanhóis, que apelidou de “polícia política monárquica”, estão a fazer “controles de correspondência” e a “sequestrar cartas e livros”.

    Fontela disse ainda que anexou ao pedido enviado ao Governo português uma carta dirigida ao ministro do Interior de Espanha em que denuncia os alegados sequestros de correspondência

    http://ultimahora.publico.clix.pt/noticia.aspx?id=1386181&idCanal=14
    http://tv1.rtp.pt/noticias/?t=Presidente-da-Comissao-Galega
    www.vieiros.com/nova/74734/o-representante-galego-no-acordo-ortografico-pide-asilo-en-portugal

    01 Junho 2009

    "No Brasil falam a língua seguramente mais semelhante ao galego que existe, se não é a mesma..."

    Veño de pasar un ano percorrendo Brasil, gravando o meu novo disco. Lanzarémolo dentro de dúas semanas. Chamarase Alborada do Brasil en homenaxe a unhas proféticas palabras que deixou escritas o meu avó. O seu pai, meu bisavó, José María Núñez, emigrou alí a principios do século XX dende A Mezquita (Ourense) e desapareceu. Sempre se dixo que o mataran por celos profesionais. El era músico, coma min, e sempre sospeitei o que as pesquisas están confirmando: que, en realidade, como moitos galegos, iniciou unha nova vida no Novo Mundo.

    Pero isto non é o máis importante da historia. A cuestión é que esta frutífera exploración musical acabou por se converter nunha auténtica viaxe iniciática na que aprendín unha chea de cousas que atinxen a Galicia. Estas son as que gustaría de compartir con vós nesta serie de artigos que hoxe comeza, esperando que as miñas andanzas polo Brasil sirvan a máis xente.

    Onde pervive a alma da gaita

    Brasil sempre ten sido para os galegos unha patria secreta onde desaparecer. En Brasil falan a lingua seguramente máis semellante ao galego que existe, se non é a mesma... No Brasil segue viva a alma da gaita, transmutada noutros instrumentos. Alí, a cultura das cantigas medievais galego-portuguesas, os nosos instrumentos musicais cáseque desaparecidos, as nosas tradicións... mesturáronse e fixéronse universais. En Brasil vive o noso pasado e quen sabe se o noso futuro.

    Alí atopamos a nosa desexada síntese entre a cultura urbana e rural. No Brasil, as ondas do mar, a alborada, as noites de luar, as estrelas, as fogueiras de san Xoán, as sereas, as bruxas e o orballo, por non falar dos nosos diminutivos... gozan do glamour do artisticamente universal. Dito con outras palabras: no Brasil vive unha Galicia cool . Imaxinade a cara coa que ficaron os da Sony cando lles contei todo isto mentres escoitabamos o disco: «¡Carallo con estos gallegos! Ahora van y crean la música galego-brasileira!».

    O caso é que volvo a casa convencido de que a nosa relación con Brasil pode ser clave para Galicia na nosa continua reinvención do país e, por que non dicilo, na creación de novos mercados. Sei que está todo por facer, pero penso que poderíamos estar diante dunha nova conexión artística tan potente como foi a música celta, coa que dalgún xeito conseguimos, dende mediados dos anos noventa, poñer a Galicia no mapa para moita xente.

    Na ronda de sabios que entrevistamos para o documental que estamos a facer en paralelo ao disco, Ramón Villares, presidente do Consello da Cultura Galega, xa nos avisou: «Brasil é unha grande aposta, non só económica, senón tamén cultural». O meu amigo Manuel Bragado, director de Xerais, resumiuno en tres palabras: «Brasil somos nós». Hai pouco tempo, Juan Luis Cebrián foi aínda máis alá e dixo que «Galicia ten a sorte de ser a terra das cantigas e pode ser a ponte de España e Europa co Brasil».

    Sorprende que semellante mina non teña sido explorada por Galicia. Brasil non forma parte do noso imaxinario de afinidades como Arxentina, Cuba, Irlanda ou Portugal. Ata agora a nosa relación con este xigante de xa case douscentos millóns de habitantes debémoslla ao calado e tenaz traballo dos nosos emigrantes, aos non sempre comprendidos reintegracionistas e amantes da lusofonía e a algún pioneiro como don Valentín Paz Andrade, que nos anos setenta publicou unha xoia da que xa falaremos a próxima semana e que nos descobre un novo concepto: a Galecidade do Brasil.

    Ninguén lles dixo de nós

    O brasileiro de a pé descoñece a existencia de Galicia. Non é a súa culpa, nunca llo contaron. Era duro para Portugal recoñecer que parte da súa cultura vén dun territorio «lá na Espanha». Incluso ignoran onde está exactamente Santiago de Compostela. En cambio, o Camiño fascínaos, proba é o éxito sen precedentes do escritor Paulo Coelho.

    Cando descobren que «todo iso» vén dese misterioso país, que non trae aparellado o «imperialismo» europeo, que tanto amola aos brasileiros, entón apúntanse sen dubidalo... Dalgún xeito Galicia axuda aos brasileiros a descubrírense a eles mesmos, nunha parte da súa historia que nunca lles contaran.

    Nélida, a introdutora

    Comeza a renacer un orgullo sen precedentes. A galego-brasileira Nélida Piñón, primeira muller presidenta da Academia Brasileira das Letras, nas súas aparicións televisivas e na súa obra, fala habitualmente do seu pequeno país de orixe. Trátase dunha persoa cunha intelixencia e enerxía deslubrantes.

    Nélida foi un dos meus introdutores na jet cultural de Rio de Janeiro. Nas elites brasileiras dáste de conta do importante que é a música para o país. Todos, absolutamente todos, dende os escritores, os políticos, os empresarios, os militares... saben de música. Todos teñen os seus gustos musicais ben definidos e saben que no fondo, a música é unha das identidades máis fortes de Brasil, por enriba doutras artes. Lembremos a Gilberto Gil como carismático ministro de cultura.

    Cecais o único lugar do Brasil onde todos saben que é un galego sexa Salvador de Bahía. Alí a nosa comunidade é potente e está moi ben organizada. Carlinhos Brown contounos que os galegos foron os primeiros en darlle traballo, nunha panadería. Gravar con este xenio indomable foi algo máis que música, foi unha experiencia antropolóxica.

    Ter diante ao meu tocaio do Candeal ulíndote e examinándote, como faría un paisano noso, confirmoume a teoría que fun consolidando en Bahía: que entre negros e galegos hai algo moi profundo que nos une e produce unha irreprimible atracción. Quizais por iso no Brasil galego tamén significa 'louro, rubio, branquiño'. Son os opostos que se atraen.

    Os outros grandes centros actuais do «poderío galego» son São Paulo e Rio de Janeiro. Alí, é curioso que máis que exhibirse, sempre tenden a esconderse misteriosamente... No Brasil os galegos aprenderon a organizarse en empresas con varios socios. Raro é atopar cabezas visibles, con excepcións que ben darían unha novela ou un filme...

    Os galegos alí sempre se camuflaron como portugueses, máis que españois, ou simplemente como brasileiros. Este é un país que se come todo, non crea guetos étnicos. Todo ser humano transfórmase nun tempo récord en brasileiro. Iso mesmo acho que fixo o meu bisavó.

    É posible que as percepcións dun músico non sexan científicas, pero como dixo un tal Leite de Vasconcellos: «Os artistas adivinham muitas vezes o que, por outro lado, os investigadores de História descobrem a custa de fatigante labor cerebral».

    http://ww.avoz.com/ocioycultura/2009/05/31/0003_7753371.htm

    27 Maio 2009

    Neocolonialismo e liberalismo linguístico espanhol

    Historicamente, os diferentes imperialismos tenhem defendido a sua ocupaçom e exploraçom de povos e continentes com base num argumentário de base racista e religiosa frente a selvagens, bárbaros e atrasados indígenas necessitados da mensagem religiosa e da direcçom política das cultas e poderosas elites ocidentais. Nessa concepçom, as línguas dos povos submetidos tenhem sido tam desprezadas como os seus utentes. Em nom poucos casos, a desapariçom das línguas verificou-se em simultáneo com o extermínio físico de todos e todas as suas falantes, como foi o caso do povo guanche; noutros, documenta-se umha substituiçom lingüística mediante diferentes formas de violência, quer física, quer psicológica ou legal, mas sempre com umha ideologia que afirma abertamente a superioridade do idioma e da civilizaçom colonizadora. Conservamos, desde logo no início de expansons continentais e ultramarinas como a inglesa ou a castelhana, exemplos claros do seu afám supremacista face aos povos colonizados.

    A ideologia lingüística que acompanhou os processos que convertêrom o inglês e o castelhano -também o português- nos idiomas intercontinentais que hoje som, construídos como tais sobre a aniquilaçom de numerosas línguas, constitui umha terrível armaçom autojustificativa nom só da extorsom económica, mas também do hegemonismo cultural e da imposiçom idiomática. Umha ideologia acorde, em definitivo, com todo o que hoje sabemos que representou a expansom colonial europeia durante séculos.

    Progressivamente, a evoluçom do relacionamento entre metrópole e povo(s) colonizado(s), mediatizada por levantamentos patrióticos que conduzírom à independência de dúzias de novas naçons ao longo dos séculos XIX e XX, pujo em questom as ideias que sustentavam as relaçons de domínio: a vontade divina, a desigualdade racial ou a diferença entre povos avançados e atrasados. Podemos situar no século XVIII a formulaçom de programas de carácter mais progressista por parte de classes dirigentes burguesas, desligados dos essencialismos religiosos, monárquicos e racistas. O liberalismo é, a partir desse momento, a nova cobertura ideológica assumida pola burguesia como justificaçom da estratificaçom social, que subsiste na passagem do antigo regime para os estados liberais decorrentes da evoluçom do sistema mundial moderno.

    No referente às línguas, a evoluçom ideológica tem como objectivo a defesa do que podemos chamar "estratificaçom lingüística" (desigualdade institucionalizada entre as diferentes comunidades lingüísticas, com base na supremacia económica e política de umha delas sobre as restantes). Da defesa da superioridade das línguas com base em argumentos de carácter religioso ou mesmo na excelência, na perfeiçom formal ou na maior força expressiva, passou-se a novas teorias igualmente baseadas no preconceito e na discriminaçom.

    As línguas estatais passam entom a ser garantes da igualdade entre os cidadaos, apelando ao espírito revolucionário burguês, frente à identificaçom das "falas regionais" ou “dialectos” com o fraccionalismo territorial e as injustiças sociais do antigo regime. No caso das colónias ultramarinas, o idioma europeu é imposto como veículo para o progresso dos povos colonizados, e como tal assumido polas novas elites crioulas que dirigem os processos de independência. Inclusive avanços científicos da importáncia da descoberta da evoluçom das espécies dá pé a deformaçons ideológicas que apelam a umha suposta "selecçom natural" como justificaçom da desigualdade entre as comunidades lingüísticas, sendo só as "mais aptas" que podem aspirar a um futuro viável.

    Até os nossos dias chega o argumentário neocolonial e supremacista que situa a superioridade de umhas poucas línguas sobre todas as outras sobre um falso igualitarismo que pretende fazer-nos acreditar na liberdade individual como explicaçom para a maior ou menor adesom de um povo qualquer à própria língua, face à assunçom da que lhe é "proposta" polo Estado democrático e liberal correspondente. A base desse pensamento parte de considerar que as desigualdades sociais respondem, todas elas, ao diferente potencial individual que coloca cada qual no lugar que lhe corresponde, sendo o papel dos estados ou governos unicamente garantir o funcionamento do livre mercado, tanto em matéria económica como de serviços sociais, cultura e língua.

    Na verdade, a estrutura argumental do liberalismo assenta nas conveniências da classe dominante para manter o seu statu quo, o que fica demonstrado nom só na orientaçom nada neutral das diferentes legislaçons, como na volta ao demonizado intervencionismo em tempos de crise como o actual, com o objectivo de garantir o funcionamento do sistema nos termos que convém aos que mandam.

    Nom esqueçamos que, em matéria de língua, o Estado espanhol nunca deixou de legislar por e para o seu único idioma estatal, e contra as outras línguas faladas no interior das suas fronteiras. Da mesma maneira que se consagra o livre mercado como garante dos interesses económicos e de umha hegemonia política mui concretos, as constituiçons, leis, decretos, normas e todo o tipo de textos legais aprovados nestes anos tenhem servido, e ainda servem, para o objectivo de impor o bilingüismo unilateral contra povos como o galego, fazendo do "liberalismo lingüístico" um instrumento ideológico fundamental para o processo substitutivo.

    A legislaçom pseudo-compensatória, apresentada como defensora da igualdade, é na verdade abertamente intervencionista em favor da língua do Estado: permite-se o uso do galego, sempre que nom questione a prevalência do espanhol; marcam-se percentagens igualitárias irrealizáveis, com base em consensos tam irreais como a sua inexistente concreçom; apela-se, em definitivo, ao cosmopolitismo, à liberdade de oportunidades e à escolha individual, para disfarçar umha forma de nacionalismo expansionário e sabendo que partimos de posiçons desiguais que tornam impossível o exercício de supostos direitos individuais. Estamos diante da aplicaçom às comunidades lingüísticas da perversa lógica do neoliberalismo capitalista, baseado na promoçom do feroz individualismo ao serviço da estratificaçom social e económica, que dá como resultado a injustiça estrutural disfarçada de democracia.

    No fim de contas, nada de novo há nessa política liberal que, ao longo do século XX e inícios do XXI, tem alternado com a aplicaçom de bárbara violência ditatorial contra a comunidade de falantes de galego. No fim do franquismo, coincidindo com o reinado do neoliberalismo económico no mundo capitalista, esse sistema foi aplicado contra a Galiza sob a forma do Estado unitário das autonomias. Os papéis reservados polo actual sistema à língua do Estado e à co-oficial autonómica imponhem a mesma relaçom desigual de sempre, apesar dos discursos institucionais amáveis elaborados em torno de conceitos tam falazes como o tristemente célebre "bilingüismo harmónico".

    Vivemos momentos em que o poder lingüístico espanhol deixa ver o objectivo assimilista realmente existente sob o manto ideológico bilingüista. Levado ao paroxismo por colectivos abertamente antigalegos como 'Galicia Bilingüe', a doutrina do liberalismo lingüístico é partilhada, no fundamental, polo actual governo autónomico, e nem só. Sendo a sua base de sustentaçom tam mentirosa como descarada, foi já há uns anos enunciada sem complexos nem vergonha polo actual chefe do Estado, num discurso oficial durante a entrega do Prémio Cervantes. De certeza que muitas das pessoas que estám a ler estas linhas ainda se lembram: "Nunca foi, a nossa, língua de imposiçom, mas de encontro. Ninguém foi nunca obrigado a falar em castelhano".

    http://pglingua.org

    Etiquetas:

    NAZIonalismo espanhol e a "soluçom final"

    A alguns parecera-vos muito excessivo este título mas à hora de ver os dados há muitos pontos em comum na situaçom do galego com a dum holocausto. Os ataques que leva sofrendo o galego e os galegos desde o 1483 com a táctica de “doma e castraçom” nunca fijo tanto dano como no período que percorre desde a mal chamada chegada da democracia até os nossos dias. O nosso idioma corre perigo de desapariçom e desde o PP tomou a “decisom final” para exterminar com acçons muito similares aos dos nazis ao galego e aos galego-falantes.
    Holocausto é um assasinato e perseguiçom burocraticamente organizado, que se diferencia por considerar umha raça superior a outra e por tanto as inferiores som destinadas a ser dominadas e suprimidas. A língua galega desde a chegada da falsa democracia e da falsa liberdade viu reduzida a sua populaçom galego-falante em perto dum 35% pola perseguiçom e discriminaçom burocrática que existiu e segue existindo cara o nosso idioma, como causa principal desta perseguiçom está a consideraçom de que o castelhano é um idioma superior ao resto dos da península e polo tanto o galego, como idioma inferior, deve ser dominado e suprimido, polo que por características comuns pode considerar-se um holocausto, com a diferença de que continua a aniquilaçom sem que ninguém faga nem diga nada.

    A nova etapa de tomada de poder do PP, ao mesmo que os nazis, começou com umha crise económica e continuou com umha campanha nos meios de des-informaçom a base de mentiras e ocultaçom da realidade. Estes meios de comunicaçom dirigidos por espanholistas galegófonos levam desde a sua criaçom fazendo campanha em contra do galego e de todo o que sone a identidade galega, só há que ver como os meios escritos que dim tratar de chegar à máxima populaçom possível, nos anos 80 em que mais do 80% da populaçom galega falava em galego eles utilizavam menos dum 6% em galego nas suas ediçons o que demostra o claro intento de adoutrinamento espanholista por parte destes meios e que continua nestes dias em que mais do 60% da populaçom é galego falante e continuam a utilizar o nosso idioma de forma residual com o único objectivo de cobrar umha subvençom.

    A táctica levada polo PP e as suas associaçons afins nos meios, com pleno consentimento destes e apoio, foi descrita por Goebbels e Hitler no Mein Kampf e pode resumir-se na seguinte série de pontos que vós mesmos podedes comprovar colhendo a imprensa dos últimos meses:

    - Saturaçom, omnipresença e simplificaçom que se suma à repetiçom incessante dos mesmos lemas unida ao exagero. Isto queda mais que demostrado com o lema “ Impossiçom do galego” e a publicidade continua a associaçons anti-galegas minoritárias.

    - Técnica do silenciamento e a ocultaçom de informaçons. Aqui que dizer, as verdadeiras discriminaçons e as únicas que existem som as que sofremos os galegos-falantes. Estas som ocultadas polos meios, e podemos fazer umha pequena listagem e ver quantas portadas ocupam, também podemos fazer um simples exercício de análise e buscar se os castelhano-falantes sofrem
    algumha destas discriminaçons, e asseguro-vos que nom sofrem nengumha.

    A. Imprentas que cobram mais por trabalhos em galego.

    B. Médica que obrigava às crianças a que lhe falassem em castelhano.

    C.Despedimentos por utilizar o galego.

    D. Empresas que proibem aos seus empregados falar em galego.

    E. Curas que se negam a realizar os seus ofícios em galego (fai pouco um enterro).

    F. Fam aguardar 6 meses a umha parelha para dar-lhe os papéis em galego para poder contrair matrimónio.

    G. Fam-te aguardar horas para poder redactar denúncias em galego.

    H. Tratamentos vejatórios e discriminativos contra os galego-falantes.

    I. Aos jornalistas proibe-se-lhes escrever artigos em galego por ordem das empresas, assim como a traduçom ao espanhol de declaraçons feitas em galego.

    E assim poderíamos estar muito mais tempo, já que cada um conhecerá milheiros de casos mais nunca sairám nos jornais.

    - Técnica da mentira afirmativa. Que dizer por parte do PP e das suas associaçons, que buscam o bilingüismo, que som galeguistas, que defendem o galego, que dim a verdade, que defendem a liberdade…….

    - Técnica dumha mentira grande é mais crível que umha pequena polo shock que causa. Neste caso podemos citar a da educaçom integra em galego. Eu, quando fum a escola recebim mais do 90% da matérias em castelhano, no liceu mais do 85% em castelhano e na universidade mais do 95% em castelhano. A mim ninguém me perguntou, nem ninguém berrava aos quatro ventos a imposiçom do castelhano que eu sofria, ou a falta de liberdade existente, mas isso sim, agora que se pede um 50% de matérias em cada idioma para que assim as crianças saiam polo menos dos liceus com certo conhecimento do galego, já que o conhecimento do castelhano está garantido. O problema é que se estám a criar filhos incultos e nom passa nada, as crianças galego-falantes dominam plenamente o castelhano e o galego, enquanto as crianças castelhano-falantes só dominam o castelhano, por quê será? Este é o seu bilingüismo? O que querem é acelerar o processo de aniquilaçom do galego e imposiçom do castelhano já que o método actual vai muito lento.

    - Técnica de equiparar os interesses dumha minoria aos da totalidade dumha populaçom (pars pro toto). Isto podemos observar-o na publicidade e paginas de entrevistas no meios escritos ocupados pola associaçom anti-galega de Galicia Bilingüe, associaçom criada com o fim da desapariçom do galego que nom junta nem três milheiros de pessoas trazidas de todo o estado. Associaçom apoiada por Falange nas suas reinvindicaçons e que promove o conhecimento perfeito do castelhano enquanto para o galego é suficiente com ter uns conhecimentos mínimos para poder entendê-lo, sem ser necessário saber falá-lo. Bonito bilingüismo que promovem.

    Como dixo Lord Nordcliffe dono dum dos consórcios de imprensa mais poderosos. “Deus ensinou aos homens a leitura para que eu poda dizer-lhes a quem devem amar, a quem devem odiar e o que devem pensar”.

    Com a crise económica e estas técnicas de propagando aupou-se ao poder o PP ao mesmo que os nazis o figérom em 1932. E umha vez no poder o Regime de Feijoo opta pola “decisom final” contra o galego, também chamada “bilinguismo harmónico” ou directamente extermínio e aniquilaçom do galego, dos galego-falantes e da identidade galega. Forma um governo anti-galego e reaccionário que queda reflectido com uns poucos apontamentos já conhecidos por todos:

    A-O Director Geral da Administraçom Local posto polo PP foi candidato pola Falange às eleiçons europeias do 1994.

    B-A conselheira de Trabalho tem alergia as bandeiras galegas.

    C-O conselheiro de Cultura diz que a cultura galega limita.

    D-O conselheiro de Educaçom diz dia sim e dia também que o galego é imposto, e isso que o 80% dos centra incumprem o decreto sobre o galego, o que quer dizer, segundo eles mesmos, que imponhem o castelhano e ainda por cima incumprindo a lei.

    Mais aparte o regime do PP começa com as políticas para desgaleguizar o governo e a sociedade e eliminar todo signo de identidade galega, esta técnica também foi usado polos nazis criando o super homem alemám enquanto que os demais eram inferiores, aqui algo semelhante, o superior é o madrileno e todo o próprio galego que nom é compartilhado com um madrilenho é inferior e negativo. Exemplos destas decisons para ocultar toda identidade galega, ainda que para isso haja que saltar-se as leis:

    A-Oposiçons à Junta em castelhano, polo que o conhecimento dos funcionários do galego nom está garantido polo que nom imos poder receber atençom em galego como indica a lei.

    B-Desapariçom do termo “Galiza” e “Conselharia” de todo documento oficial, nom vaia ser que alguém duvide que aqui se usa a grafia espanhola.

    C-Integraçom de Política Lingüística em educaçom, assim que nom se relacione o uso do galego a todos os aspectos da vida, quedando assim reduzido os temas da língua só a educaçom.

    D-Pretensom de oficializar o topónimo “La Coruña”, como antes, para deixar bem claro que estamos em Espanha ainda que para isto saltemos as leis.

    E-Censura na capa do Portal Educativo da Junta a umha frase de Ramom Pinheiro que dizia, “Deica entón –deica os seis anos- a miña lingua única fora a galega, así que o choque mais importante que me produciu a escola foi o cambio de lingua”, já que esta era contrária as políticas em tema lingüístico do regime de Feijoo, polo que foi substituída por outra.

    F-Declaraçons de que em temas lingüísticos primeiro falara-se com associaçons que fomentem o bilingüismo, fazendo referência implícita a Galicia Bilingüe, associaçom minoritária, anti-galega e claramente definida cara umha populaçom de altíssimo poder adquisitivo pola qual é financiada para fazer fronte a classe trabalhadora galega para que nom adquira identidade própria.

    G-Derogaçom do decreto da paridade do galego, só dizer umha cousa mais sobre isto, dim querer consenso para fazer um novo, mais esquecem-se que este foi feito co consenso de todos os sindicatos, de dous dos três grupos parlamentares, de todas as associaçons de pais e mais, das equipas de normalizaçom, dos colégios religiosos, etc, em fim foi acordado por todos menos por eles, mais a mentira umha vez mais guiada polos meios de des-informaçom instalasse na sociedade e semelha que o decreto do galego nom tivo consenso e polo tanto foi umha imposiçom.

    H-Utilizaçom no parlamento galego do castelhano e assim conseguir pouco a pouco a des-ofialidade do galego como língua própria.

    Estas medidas som as conhecidas hoje em dia, mais haverá milheiros mais que estám por vir e outras tantas que nunca conheceremos e que serám realizadas co único fim de lograr a desapariçom da nossa língua.
    Com o novo regime de Feijoo os meios de des-informaçom seguem nas suas e seguiram mentindo e ocultando a verdadeira realidade. Seguindo a técnica de que o que está em galego é imposiçom e adoutrinamento, a criminalizaçom de todo movimento social de defesa do próprio da Galiza, e imposiçom de que toda associaçom em defesa do galego é radikal, violenta e anti-democrática. De facto já vimos ataques ao Correlingua, a centros sociais, à denominaçom do galego como idioma próprio, etc., etc., enquanto os trabalhadores retaliados por usarem o galego na Capitania Marítima nom merecem nem umha linha nos seus meios. E a última mentira a estimaçom de 20000 pessoas na manifestaçom do 17 maio, a algum deveria cair-lhe a cara de vergonha.

    Pois bem, isto é o que nos aguarda, a nossa exclusom social, fazendo das aldeias os “guetos” dos galego-falantes já que quase nos erradicárom das cidades, guetos dos que quando alguém sai é tratado de paleto, inculto ou montuno polo simples feito de utilizar o galego, isto é o que toca até lograr o nosso extermínio já que entre a juventude só algo mais dum 20% utiliza a nossa língua polo que em 50 anos e coa pressom gubernamental e social para abandonar-a só quedará um escasso 15% de populaçom que a utilizará. Com isto o Holocausto galego chegará ao seu fim, ao exterminar a todo galego-falante, mas este Holocausto nom se recolherá nos livros, nem se estudará na escola já que os que o ideárom e levárom a cabo fam acreditar a populaçom na sua naturalidade, fam que nom vejam a suja manipulaçom implícita para que a gente abandone o galego. O mais triste é que muitos nom se dam conta que quando desapareça o galego da nossa terra desaparecerám os galegos e desaparecerá Galiza (ou Galicia) e passarám a ser madrilenos com mar, mas o galego seguirá vivo no Portugal, no Brasil, no Timor, no Moçambique, etc, e nos mais de 220 milhons de galego-falantes que nom sentem vergonha do seu idioma, nem discriminaçons por usá-lo na sua terra.

    www.galizalivre.org

    Etiquetas:


    Creative Commons License
    Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 2.5 Portugal de Creative Commons.


    Dende o 1 de setembro de 2005